Versos Portuguese Adam Mickiewicz Alpujarra

Portuguese poem

Alpujarra

by (1798–1855)

Listen in the reader

Jaz em ruinas torrão dos mouros; Pesados ferros o infiel arrasta; Inda resiste a intrepida Granada; Mas em Granada a peste assola os povos.

C’um punhado de heroes sustenta a luta Fero Almansor nas torres de Alpujarra; Fluctua perto a hispanica bandeira; Hade o sol d’amanhã guiar o assalto.

Deu signal, ao romper, do dia, o bronze; Arrasam-se trincheiras e muralhas; No alto dos minarets erguem-se as cruzes; Do castelhano a cidadella é presa.

Só, e vendo as cohortes destroçadas, O valente Almansor apoz a luta Abre caminho entre as imigas lanças, Foge e illude os christãos que o perseguiam.

Sobre as quentes ruinas do castello, Entre corpos e restos da batalha, Dá um banquete o Castelhano, e as presas E os despojos pelos seus reparte.

Eis que o guarda da porta falla aos chefes: «Um cavalleiro, diz, de terra estranha Quer fallar-vos; — noticias importantes Declara que voz traz, e urgencia pede.»

Era Almansor, o emir dos Musulmanos, Que, fugindo ao refugio que buscára, Vem entregar-se ás mãos do castelhano, A quem só pede conservar a vida.

«Castelhanos, exclama, o emir vencido No limiar do vencedor se prostra; Vem professar a vossa fé e culto E crer no verbo dos prophetas vossos.

«Espalhe a fama pela terra toda Que um arabe, que um chefe de valentes, Irmão dos vencedores quiz tornar-se, E vassallo ficar de estranho sceptro!»

Cala no animo nobre ao Castelhano Um acto nobre... O chefe commovido, Corre a abraçal-o, e á sua vez os outros Fazem o mesmo ao novo companheiro.

Ás saudações responde o emir valente Com saudações. Em cordial abraço Aperta ao seio o commovido chefe, Toma-lhe as mãos e pende-lhe dos labios.

Subito cahe, sem forças, nos joelhos; Arranca do turbante, e com mão tremula O enrola aos pés do chefe admirado, E junto delle arrasta-se por terra.

Os olhos volve em torno e assombra a todos: Tinha azuladas, lividas as faces, Torcidos labios por feroz sorriso, Injectados de sangue avidos olhos.

«Desfigurado e pallido me vêdes, Ó infieis! Sabeis o que vos trago? Enganei-vos: eu volto de Granada, E a peste fulminante aqui vos trouxe.»

Ria-se ainda — morto já — e ainda Abertos tinha as palpebras e os labios; Um sorriso infernal de escarneo impresso Deixára a morte nas feições do morto.

Da medonha cidade os castelhanos Fogem. A peste os segue. Antes que a custo Deixado houvessem de Alpujarra a serra, Succumbiram os ultimos soldados.