Italian poem
Non podende sufrire su tormentu
by Antonio Lo Frasso (?–1600)
Non podende sufrire su tormentu de su fogu ardente innamorosu, videndemi foras de sentimentu, et sensa una hora de riposu, pensende istare liberu e contentu, m'agato pius aflitu e congoixosu, in essermi de te Señora apartadu, mudende ateru quelu, ateru istadu.
No mi valet vider ystrañas cosas, No mi valet vider tanta nobleza, No mi valet vider damas presciosas, No mi valet vider tanta riqueza. Antis si vido femina graciosas, in me sentu sa fiama pius inceza, in su coro pro hue in custu dia, animu ancor mudare mi crehia.
Sa vida fato de modu et sorte, qui non poto sufrire s'aspra pena, megius si como esser pro me sa morte qu'istare tantu tempus in cadena, s'istremu dolore m'est tantu forte qui mi sicat su sambe de ogni vena vivende in dolu tristu atribuladu et passende su mare ampiu turbadu.
Passadu apo su mare in custa terra hue m'agatu como hora presente, pensamentu e disigiu mi dat guerraa, qui cantu vidu inoghe m'est niente, crudele fogu ausencia m'afferra', qui m'incita ' torrare prestamente hue est sa qui amofussi in qualqui dia passare s'aspra pena qui sentia