Italian poem
Amor mi sprona in un tempo et affrena
Amor mi sprona in un tempo et affrena, assecura et spaventa, arde et agghiaccia, gradisce et sdegna, a sé mi chiama et scaccia, or mi tene in speranza et or in pena,
or alto or basso il meo cor lasso mena: onde ’l vago desir perde la traccia e ’l suo sommo piacer par che li spiaccia, d’error sí novo la mia mente è piena.
Un amico penser le mostra il vado, non d’acqua che per gli occhi si resolva, da gir tosto ove spera esser contenta;
poi, quasi maggior forza indi la svolva, conven ch’altra via segua, et mal suo grado a la sua lunga, et mia, morte consenta.