French poem
Lxxxii
Curbènt lou Rose long, uno fielagno De barco c bastimen de touto meno, Abandeira de tóuti li jaunuro E rougeirolo di nacioun, à bóudre Vers lou dougan sablous deja s'esquicho. Car, em' aquel embat que dins li velo I'a quàuqui jour que boufo, de la baisso An mounta li lahut. De la mar nostro, Di costo barbaresco e levantino E dóu Pounènt e de la Mar Majouro, An pouja vers Bèu-Caire pèr la fiero. E n'i'a! lis un pourtant la velo agudo, Lou mai latino, e d'autre à quatre caire: Li lèuge d'Arle e trei-mast de Marsiho, Li tartano de Gèno o de Ligourno, Li bregantin d'Alèp, li balancello De Malaga, de Naple e de Maiorco, Li brigouleto angleso o dóu Grand-Vabre, E li mourre-de-porc d'Agte e de Ceto E li trabaco negro de Veniso. Es un balun sus Rose que gançouio Dins lou soulèu, lou trango e lou baruge De tóuti li jargoun di marinaio. Mai dóu mitan di bigo e dis anteno, Di velarié, di courdage e di moco Ounte à pèd nus quau davalo e quau mounto, Souto la Miejo-Luno enourguïdo, Au plus aut crousihoun de l'aubre-mèstre, O Mahoumet! lou bastimen de Tùnis A la pèu de móutoun qu'es pendoulado! Es arriba lou bèu proumié: li Conse I'an douna 'n sa de pan em'uno bouto De vièi Canto-Perdris. Faran tampino... Pièi à la babala, se vuei s'empegon! E danson li jusiolo qu'an aducho, Tirassejant si pantoufleto jauno, Au brut di castagnolo, sus cuberto, E canton e narrejon si sansogno. Li Coundriéulen, zóu! emé màli peno, Adaut dóu Prat, butant, tirant sa rigo, Oh! saio! oh! isso! à la perfin arrambon Si barco long dóu port e, prenènt terro, Deja li beriquin en multitudo, Bourrin-bourrant, envahisson, emporton Li carguesoun, en fasènt à la courso Trantaieja li passarello primo. --Garo davans! li Coundriéulen!--Se charpo, Se tuerto de pertout: que treboulèri! A respèt de Bèu-Caire en tèms de fiero, Èro rèn lou Grand-Caire, Diéu m'ajude!