Italian poem
Lu pintimentu
by Gavino Pes (1724–1795)
Tantu tempu era muta La mè poara musa, e ogji è molta: Da lu chjiodu è caduta La mè cetara, e l'hagjiu in pezzi accolta; Lu mè lauru è siccu, Chi 'n lu mè fronti fesi calchi spiccu.
Di li Musi in li monti Nò godu più chidd'aria sirena; Paldutu hagjiu orizzonti, Sacru furori, fantasia e vena: D'Arcadia li pastori Più nò mi voni tra li so'cantori.
Buschi, rii e funtani Li Ninfi soi mi occultan'avari: Li Sireni nò sani Cun dulciura sciuddì lu cantu in mari, A li mè boci e lagni Nò folmani più eccu li muntagni.
Li dulci russignoli, Li canarj, e li suai filumeni, Prima d'iscì lu soli, Più alliviu nò dani a li mè peni, Cu'la grata almunia Di la sò boci varia, allegra e via.
Lu campu nò si vesti Di gala più, nè d'allegri culori: In abiti funesti Mi si mustra la rosa, e l'alti fiori; L'albureddi frunduti Tutti pal me di dolu so vistuti.
Lu putenti vilenu Di lu mè mal distinu addispittatu, L'abrili e magjiu amenu Pal sempri a l'occhji mei ha malcitatu, E di la primaera E' vinuta pal me l'ultima sera.