Italian poem
Ziprian
by Iaco Irsara (1860–1943)
Ziprian, e n dar crstiàgn; cal s 'tol l stlop e và bel plàgn, al nadora gnanca n tgiagn. albasta polvr e mpü d' paagn spò nal plö dgüna fang. n pinch pü d'ega d'vita, pur rinfnchè la vita. spò el alegro e dar contant, can chi leoi ti schampa dant. alè gi n galantom; calè n badiot e nò n fodòm. a verda spo l bstiaam. e nlasà nia si adan al tgiarà cval nvad pùrdü, e c'düt sid bel sigü. al dfàn düt cun sò bugn stlop cal lasa aldì datrai n bòt, spò el n reachl o na bela olp; c'mas tomè con n tè colp. e Ils bises pb schrtgiè e laprò se pascuriè cimotg sò pugnö el tgiè vagn smatschujö cai sta asl früutze e al è ntè pitoch patrugn cal musch ls tgiörs con pitsch pazugn süa ligraza e d 'cartè, e mpü d'sacare, mo al nà nia la idea d'trapolè, dea d 'cal el da laldè, e fomna al dar na furba sti fesch na süfa tschurna salti porta zükr e mpü d'cafè cala pos la inzuciurè studiada e schcrita da