Ad Amicum Eruditum Thomam Sheridan

Deliciæ, Sheridan, Musarum, dulcis amice, Sic tibi propitius Permessi ad flumen Apollo Occurrat, seu te mimum convivia rident, Aequivocosque sales spargis, seu ludere versu Malles; dic, Sheridan, quisnam fuit ille deorum, Quae melior natura orto tibi tradidit artem Rimandi genium puerorum, atque ima cerebri Scrutandi? Tibi nascenti ad cunabula Pallas Astitit; et dixit, mentis praesaga futurae, Heu, puer infelix! nostro sub sidere natus; Nam tu pectus eris sine corpore, corporis umbra; Sed levitate umbram superabis, voce cicadam: Musca femur, palmas tibi mus dedit, ardea crura. Corpore sed tenui tibi quod natura negavit, Hoc animi dotes supplebunt; teque docente, Nec longum tempus, surget tibi docta juventus, Artibus egregiis animas instructa novellas. Grex hinc Paeonius venit, ecce, salutifer orbi; Ast, illi causas orant: his insula visa est Divinam capiti nodo constringere mitram. Natalis te horae non fallunt signa, sed usque Conscius, expedias puero seu laetus Apollo Nascenti arrisit; sive ilium frigidus horror Saturni premit, aut septem inflavere triones. Quin tu altè penitusque latentia semina cernis Quaeque diu obtundendo olim sub luminis auras Erumpent, promis; quo ritu saepè puella Sub cinere hesterno sopitos suscitat ignes. Te dominum agnoscit quocunque sub aëre natus: Quos indulgentis nimium custodia matris Pessundat: nam saepè vides in stipite matrem. Aureus at ramus, venerandae dona Sibyllae, Aeneae sedes tantùm patefecit Avernas; Saepè puer, tua quem tetigit semel aurea virga, Et coelum, terrasque videt, noctemque profundam.

Ad te, doctissime Delany, Pulsus à foribus Decani, Confugiens edo querelam, Pauper petens clientelam. Petebam Swift doctum patronum, Sed ille dedit nullum donum, Neque cibum neque bonum. Quaeris quàm malè sit stomacho num? Iratus valdè valdè latrat, Crumenicidam fermè patrat: Quin ergo releves aegrotum, Dato cibum, dato potum. Ita in utrumvis oculum, Dormiam bibens vestrum poculum.

Quaeso, Reverende Vir, digneris hanc epistolam inclusam cum versiculis perlegere, quam cum fastidio abjecit et respuebat Decanus ille (inquam) lepidissimus et Musarum et Apollinis comes.

Reverende Vir,

De vestrâ benignitate et clementiâ in frigore et fame exanimatos, nisi persuasum esset nobis, hanc epistolam reverentiae vestrae non scripsissem; quam profectò, quoniam eo es ingenio, in optimam accipere partem nullus dubito. Saevit Boreas, mugiunt procellae, dentibus invitis maxillae bellum gerunt. Nec minus, intestino depraeliantibus tumultu visceribus, classicum sonat venter. Ea nostra est conditio, haec nostra querela. Proh Deûm atque hominum fidem! quare illi, cui ne libella nummi est, dentes, stomachum, viscera concessit natura? mehercule, nostro ludibrium debens corpori, frustra laboravit a patre voluntario exilio, qui macrum ligone macriorem reddit agellum. Huc usque evasi, ad te, quasi ad asylum, confugiens, quem nisi bene nôssem succurrere potuisse, mehercule, neque fores vestras pultûssem, neque limina tetigissem. Quàm longum iter famelicus peregi! nudus, egenus, esuriens, perhorrescens, despectus, mendicans; sunt lacrymae rerum et mentem carnaria tangunt. In viâ nullum fuit solatium praeterquam quod Horatium, ubi macros in igne turdos versat, perlegi. Catii dapes, Maecenatis convivium, ita me picturâ pascens inani, saepius volvebam. Quid non mortalium pectora cogit Musarum sacra fames? Haec omnia, quae nostra fuit necessitas, curavi ut scires; nunc re experiar quid dabis, quid negabis. Vale.

Vivitur parvo malè, sed canebat Flaccus ut parvo benè: quod negamus: Pinguis et lautè saturatus ille Ridet inanes.

Pace sic dicam liceat poetae Nobilis laeti salibus faceti Usque jocundi, lepidè jocantis Non sine curâ.

Quis potest versus (meditans merendam, Prandium, coenam) numerare? quis non Quot panes pistor locat in fenestrâ Dicere mallet?

Ecce jejunus tibi venit unus; Latrat ingenti stomachus furore; Quaeso digneris renovare fauces, Docte Patrone.

Vestiant lanae tenues libellos, Vestiant panni dominum trementem, Aedibus vestris trepidante pennâ Musa propinquat.

Nuda ne fiat, renovare vestes Urget, et nunquam tibi sic molestam Esse promittit, nisi sit coacta Frigore iniquo.

Si modo possem! Vetat heu pudor me Plura, sed praestat rogitare plura, An dabis binos digitos crumenae im- ponere vestrae?