Carberiæ Rupes

CCE ingens fragmen scopuli, quod vertice summo Desuper impendet, nullo fundamine nixum Decidit in fluctus: maria undique & undique saxa Horrisono stridore tonant, & ad æthera murmur Erigitur; trepidatque suis Neptunus in undis. Nam, longâ venti rabie, atque aspergine crebrâ Æquorei laticis, specus imâ rupe cavatur: Jam fultura ruit, jam summa cacumina nutant; Jam cadit in præceps moles, & verberat undas. Attonitus credas, hinc dejecisse Tonantem Montibus impositos montes, & Pelion altum In capita anguipedum cœlo jaculâsse gigantum. Sæpe etiam spelunca immani aperitur hiatu Exesa è scopulis, & utrinque foramina pandit, Hinc atque hinc a ponto ad pontum pervia Phœbo. Cautibus enormè junctis laquearia tecti Formantur; moles olim ruitura supernè. Fornice sublimi nidos posuere palumbes, Inque imo stagni posuere cubilia phocæ. Sed, cum sævit hyems, & venti, carcere rupto, Immensos volvunt fluctus ad culmina montis; Non obsessæ arces, non fulmina vindice dextrâ Missa Jovis, quoties inimicas sævit in urbes, Exæquant sonitum undarum, veniente procellâ: Littora littoribus reboant; vicinia latè, Gens assueta mari, & pedibus percurrere rupes, Terretur tamen, & longè fugit, arva relinquens. Gramina dum carpunt pendentes rupe capellæ, Vi salientis aquæ de summo præcipitantur, Et dulces animas imo sub gurgite linquunt. Piscator terrâ non audet vellere funem; Sed latet in portu tremebundus, & aëra sudum Haud sperans, Nereum precibus votisque fatigat.