Primiziant Alfonso Frontull

La mùsiga sona, de Marò è la banda; Na folla de gent, mitàns d’ la gherlanda; Mortai spo che stleffa, i crepp rendenèš; Čampanes che čanta; ‒ či ò pa dì cheš?

N fì dl Frontùll diš Messa Novella, E chì d’ Lungiarù feš festa der bella. Maester e mone èl stè šō Marò Benʼ bùn carant’ an’, degùnʼ nʼ i orò cro.

E com’ orghelist e scrivàn pro la cassa Por dūttʼ la valada lauràl, gonòt massa. Bel san e gaèrt ʼl pari in pensiùn E chi d’ Lungiarū́ diš: sen vara bun.

E Jaco ostì, dl Frontull pice geindr, ‒ Segū́ de sū fredeš messl ester ʼl meindr; Mo plenʼ de coraggio a fabbrichè e šaccarè ‒ Invieia so šocer: “Pro nos desses ste.”

I feš sō na časa leria e alta, ‒ Chest’ à pa mangè val peres e malta ‒ La “Časa dl Neine” da incṓ i dišaràn; A Jaco i dišun n bel fort Diolàn.

ʼL Coràt d’ Lungiarū́, signùr Franzl Canìns Da Costadedòi it’ insòm i Ladìns ‒ El ò che la festa sii šōche zacàn, Ch’ era feši la pora magari al malàn.

ʼL senn dl malàn cuntra pro e convènt E maester cristiàn è burt da spavènt; El veiga ingèrt ch’ ei è respettà Sōch’ pere e uma da trōč onorà.

Gonòt a n te mūt, a val picče stodènt Na messa novella i à metū́ in mènt De gni n missionàr, coràt o caplàn; El preia so pere, el va e mett man.

Os umes ladines e omi ladins, Ūš proi e maestri benʼ dʼ la di confins De chesta becheta se god’ bun inòm De fora da Sares, t’ Ampèzz e Fodòm.

Os vōdli Ladìns, da oš bun record I proi e maestri ladins in accòrd A dagnera istroì cun amùr ūš mitùns I à stravardè da gran’ čacolùns.

El foss da incresce, še nos bel lingàz ‒ El foss da purghè, è bell’ n pū paz. ‒ S’ el šiss mo por nosta gran colpa perdū́, Dē ch’ nos n’ un čarè, no ʼl prigo odū́.

Genitori ladins, menede ūš fiis ‒ S’ ei mostra ligrezza, mo nó colles riis ‒ Menei a stodiè a Trent ‒ Porsenù!