Ad D. D. Hannes, Insignissimum Medicum & Poetam

O QUI canoro blandiùs Orpheo Vocale ducis carmen, & exitu Feliciore luctuosis Saepe animam revocas ab umbris, Jam seu solutos in numerum pedes Cogis, vel aegrum & vix animae tenax Corpus tueris, seu cadaver Luminibus penetras acutis; Opus relinquens eripe te morae, Frontémque curis solicitam explica, Scyphúmque jucundus require Purpureo gravidum Lyaeo. Nunc plena magni pocula postules Memor WILHELMI, nunc moveat sitim Minister ingens, Imperîque Praesidium haud leve, MONTACUTUS. Omitte tandem triste negotium Gravésque curas, heu nimium pius! Nec caeteros cautus mederi Ipse tuam minuas salutem. Frustra cruorem pulsibus incitis Ebullientem pollice comprimis, Attentus explorare venam Quae febris exagitet tumentem: Frustra liquores quot Chymica expedit Fornax, & error sanguinis, & vigor Innatus herbis te fatigant: Seriùs aut citiùs sepulchro Debemur omnes, vitáque deseret Expulsa morbis corpus inhospitum, Lentúmque deflebunt nepotes (Relliquias Animae) cadaver. Manes videbis Tu quoque fabulas, Quos pauciores fecerit Ars tua; Suúmque victorem vicissim Subjiciet Libitina victrix. Decurrit illi vita beatior Quicunque Lucem non nimis anxius Reddit molestam, urgétve curas Sponte suâ satis ingruentes; Et quem dierum lene fluentium Delectat ordo, vitáque mutuis Felix amicis, gaudiísque Innocuis benè temperata.