BuusKeerl un Sandmann

Dat Spinnweel schnürt, de Moder spinnt, Bi’t Füür spoölt still hör lüttje Kind. Dat Füür brannt hell, hell schient dat Lücht, De Rook stiegt up, de Funke flügt. Dat Kind slöpt in, de Sandmann kummt – Acht Ühr de olle Thoornklock brummt. „Buuskeerl geit um, mien sötet Kind! Man gau to Bedd’, ehr he di findt.“ Dat Kind waakt up, riwt d’Oogen unt:

„Is, Moder, he denn all dar buut?“ – „Hörst neet, dat Nabers Jann all reert?“ – „Hett he denn all?“ fragt’t Kind verfährt. – „Kumm gau, hier is dien Avendbrod; Ick treck di uut, dann hest gien Noth. Nu foll dien Hand’ un bed’ dien Christ, Dann legg’ ick di in’t warme Nüst!“ – Dat Spinnweel schnürt, de Moder spinnt Un is vergnögt, warm slöpt hör Kind. C. Tannen.