Zeit

Dia Zeituhr gôht so still und gstät, Du hairscht koi’ Rädle goura, Doch aih du dra’ denkscht, hôt se s dreht, Du merkscht as mit Bidoura, Daß s Jährle frei verlaura’n ischt Und du deim End vill näher bischt.

Zwôr wenn a’n Aunglück uff der reitt, Muascht freile Lankweil kriaga; Doch hôscht halbweags a guati Zeit, Nôch saischt, ma’ seah sie fliaga, Und jomarascht, daß so a Ma’, Wia du, dia Zeit it binda ka’.

Du eilscht und schaffscht, und wenns der will, Wead ghousat, vill verworba, Uff oi’ môl stôht dô s Rädle still Und s hoißt: „der Ding ischt gstorba“, Dei’ Housa, Bruadar, hôt a’n End, Dei’ Zuig, des kommt in andre Händ.

Ma’ lobt und schilt a Weile noh – S wead gmoingli redli gmeassa –, Nôch kommt nô diar der So und So, Und du – bischt rei’ vergeassa. A Fremder lait dein Kittel a’, Schreibt uff dei’ Thür sein Nama na’.