German poem
Gottes Wort, der menschen Hirt
by Nikolaus Ludwig von Zinzendorf (1700–1760)
Gottes Wort, der menschen Hirt, Veritas diuina, ward im garten arrestirt hora matutina. A suis discipulis traditus, relicrus, in aula Pontificis icrus, non convictus. Hora prima ductus est Iesus ad Pilatum, kein falsch zeugniß ist gewest, quod hic non prolatum. Crucifige! clamitant hora tertiarum; ein alt purpurnes gewand tegit latus carum. Sein haupt fühlet stich auf stich laureae spinarum; und sein creuze trägt er sich ad poenarum. Um sechs hat pagana gens Jesum aufgehenket, prae tormentis sitiens wird mit gall'n getränket. Pendens cum latronibus, als ein galgen-schwengel, his de nebulonibus ward einer ein engel. Darauf, um die zeit der Non', spiritum mandauit seinem Vater Gott der Sohn, et tunc exspirauit. Da verlohr die sonn den schein; terra eiulauit; ein knecht mit der lanze sen latus perforauit. Sic morte perficitur vitae medicina. Drum ist sein blut unsre cur, Tummim und Schechina. Hae HORAE CANONICAE, cum deuotione, zeugen von des Lammes weh, seinem schmerzens-lohne. Mein Erlöser! von dem fall, morte Creatores sey du mir mein Ein und All per vallem Marcoris.