Carmen Elegans

Tuque adeo roseas expande volatilis alas, Et leviter pectus tange, Cupido, meum. Imperiis, pulchelle, tuis ego servulus ultro; Naturam ars victrix scilicet usque domat.

Arcades, aeterno viridantes flore juventae, Nocte innutantes qualibet inter oves, Aspicite, ut sensim languens juvenilior aetas, Haec juxta, haec, inquam, florea saxa perit!

Ante omnes carum sic flevit Adonida Cypris, Deceptusque Deam tristius ussit Amor; Hunc, tacitè adrepens per densa silentia noctis Incautum saevo dente momordit Aper.

Stringe lyram interea pulchre Prudentia ludens, Harmoniaeque graves, Cynthia, funde modos! Doctae ambae vigiles curas sopire canendo, Tuque tuum imperti, Praeses Apollo, chorum!

Gloomy Pluto, king of terrors, Arm'd in adamantine chains, Lead me to the crystal mirrors, Wat'ring soft Elysian plains.

Mournful cypress, verdant willow, Gilding my Aurelia's brows, Morpheus hov'ring o'er my pillow, Hear me pay my dying vows.

Melancholy, smooth Maeander, Swiftly purling in a round, On thy margin lovers wander, With thy flow'ry chaplets crown'd.

Thus when Philomela drooping, Softly seeks her silent mate, See the bird of Juno stooping; Melody resigns to fate.

Tuque adamanteis, Pluton, armate catenis, O Tu Terrorum Rex, metuende Deus, Due me, qua passim chrystallina flumina currunt, Elysiique lavat lucida lympha nemus.

Vos etiam maesti falices, tristesque cupressi, Aureliae aeternum serta dicata meae; Audi etiam, Morpheu, divum placidissime Morpheu, Ut queror, ut penitus maceror igne novo.

Triste fluens, sed lene fluens, Maeander, amaeno Murmure qui cursum flexilis orbe rotas! Margine saepe etiam quam plurimus erat amator, Cui tua submittunt florea dona decus.

Sic quando sensim, languens Philomela, silentem Mollior aggreditur, nec sine voce, procum; Aspice, de coelo interea Junonius ales Descendens, fato cedit inane Melos.