German poem
De Binnenalster
De Binnenalster.
Un wärn de Zeiden noch so schlimm — Mir griechen doch ׳ne Binnenalster! Da drinne werd nadierlich schwimm Von Froschleech ä geheerger Qualster, Un wimmeln Quabben drinne ׳rum, Die dun mer ins Aquarijum,
Wo sonst der Bärger weeden dad In Freien seine quiekgen Sauen, Da wern mer, hubbd Sie druff der Rad, Ae fermliches Venedig bauen, Wobei mer nur vor eenen bangd — Ob’s Wasser nämlich derzu langd.
Aus Scherweln, alden Gaffeemieln Un so sahn mer an Berg endschdehn, An den de Gledderlust mer giehln, Doch andersch isses midden Seen, Denn wenn gee Wasser drinne is, Denn had das Ganse geenen Schmiß.
Wemmer Sie Wassermangel hamm, Denn wern besetzd mid Liewesbaaren, De schmucken Gondeln sich in Schlamm Bein Sießholzraspeln festefahren. Wennse gee Fischer heeme bringd, Verzwadscheln beede unbedingd.
Ooch vor de Micken is mer bang, Wiense an schwielen Sommerdagen De ganse faule Lubbe lang, De Menschen bis nach Schgeiditz blagen. Wie wärden, gäm se an in Schwärm, Sich unsre Venezjaner härm!
De Bleiße un de Elster genn Doch schwerlich ׳s needge Wasser liefern, Denn wemmersche ooch Flisse nenn, Geheern se doch nich zu den diefern, Un’s Bahrebächelchen, herje! Das bild doch sicher ooch geen See.
Nadirlich heeßds: „das is je Quadsch!“ Denn’s Dagebladd haud uff de Bauke, Doch is das Ding mir broblemadsch — Ich hawwe nich de richdge Mauke, Un soll an neien Guhdormsee Ooch gloom, da sag‘ ich eefach: „Nee!“ Fritzchen Mrweesesnich.