Versos Portuguese Sebastião da Fonseca Londres

Portuguese poem

Londres

by (1625–1705)

Listen in the reader

Na Officina de F. Martin Fa. Allestry & Tho. Dicas. Anno 1662.

A Serenissima Senhora Rainha da gran Bretanha Dando lhe O Parabem da Chegada, e pedindo lhe Licença para escrever a jornada.

A daruos o parabem chega minha confiãça. nem toda desuanecida nem toda desconfiada.

Galas tras de muitas Cores porem todas desmayadas ou seja pelo que intenta ou seja pelo que alcança

Lixboa a cor de ciume e Londres a da Esperança lhe da; porem certo he que vos lhe eis de dar a gala

E jâ revestida toda de vossa grandesa e fama nam teme ser atrevida menos ser vituperada.

Inda que tosca e groceira con vox pura limpa e clara entra a diser seu papel e desta maneira falla.

Parabem vos dem ô Deusa de quanto o Oceano banha desde o nascente ao poente desde Lixboa a Bretanha

Parabem vos dem senhora destas christalinas aguas que a esperaruos vem vestidas de chamalote de prata

Parabem vos de tambem quem tamb[~e] vos acompanha esta naçam Portuguesa poucos corpos muitas almas

Parabem vos dem os grandes pequenos e toda a casta porque a taõ casta bellesa venham todos festejalla.

Parabem, vos dâ por mi tambem minha confiança por mi, como entereceiro por si, como entereçada.

Perdoa ilhe, por quem sois pois naceo na vossa patria, e he de Lixboa, que ausente estas ditas, chora e canta.

E se a caso dais Licença pintarâ toda a jornada, despedidas de Lixboa e entradas da gran Bretanha.

DEDICATORIA A SERENISSIMA SENHORA RAINHA DA GRAN BRETANHA

Serenissima senhora a quem todo o mundo acclama por bella Estrella do Norte Lusido Sol da Bretanha.

Vos que depondo o socego quisestes romper as aguas por enxugar as dos olhos que ha tanto a patria derrama

Se bem de teruos presente hera a gloria e dita tanta, que a presente ausencia chora quem os futuros chorâua.

Vos que tanto â vossa conta tomastes a nossa causa; que se nam sentem as custas vincendo vôs a demanda

Vos que pello bem comum deixais o logro da patria porque ella consiga ditas posto que sinta as distancias

Ouui a vôx desta pena que glorifica discanta por ter ja Licença vossa para pintar a jornada.

Se naõ chegar o pinsel a pintar cousa taõ alta em jornada taõ comprida bem posso pintar de auguada

Que o colorido talvez con as distancias desmaya vâ de pintura senhora e vosso amparo me valha