Italian poem
Ra bela ampezana
by Silvio Degasper Menaguto (1865–1909)
Ra bela anpetzana.
Ci elo là ke tanto skiza Inze fora par stradon? N’Anpetzana ra se stiza, Se kurios nos se mostron. Cie na siesta! Io son pizo A si pede – ma pardis! Ke par esse el so noizo Darae mezo el paradis. R’a ki ocie lustre, more, I te brusha pi del sol. Ra se ciapa dute i kuore; Alabastro l e el so kol! Le kel vis ke duto quanto L e na festa de kolor, El naseto l e un inkanto, Proprio denio del pitor. Ki pomete ei mo biei? De natura l e kel ros; Kome l ebano i ciaei E l e un’ arpa ra so osh. Se i so labre ra daverse E ra mostra i so dentis, O, senz’autro ra desquerse Duto quanto un paradis! A ra un estro? R’e na ruosa Io vel digo in verità: Kel ke ciapa kera tosa Na fortuna ciaparà.