Versos Italian Sordello da Goito Sirventés lombardesco

Italian poem

Sirventés lombardesco

by (1200–1269)

Listen in the reader

oi qe neve ni glaza non me pot far guizardo, e qe dolzamentr’ ardo en l’amor qe m’abraza, ben è rason q’eo faza un sirventés lonbardo, qé del proenzalesco no m’acresco: - e fôra cosa nova, q’om non trova - sirventés lombardesco.

Qu’a far pur cas’ usaa, hem q’om faza bon’ ovra, la mainera par povra; ma qi a la fïaa fa cosa devisaa, dret è qu’onor nou·s covra: per q’en l[o]gho de planto ri’ e canto, - per tornar en ’legreza la grameza, - de cui remagn’ a tanto.

Que bona fe m’ensegna q’eo no pensa ni diga zo q’Amor met’ en briga, ben o mals qe me’n vegna, q’en tropo mal dir regna una gen[te] mendiga: per qe me voio metre, cont[r]a lettre - de razon vil e f[a]osa, a dir c[a]osa - qe non è da [o]mettre.

Quel no par qe ben ama, qi à d’Amor novela qe croia gente fela lo met’ en mala fama, se d’ira no ’nd’ aflama e contra non favela: per q’eo, qe l’ai oìa, faliria - s’er non li fes de corso lo socorso - q’eo plus far li poria.

Però, sol fose vero quel qe m’è stäo scrito, e’ da me [...] intero qam lo pensé n’ò dito: ma’ e’ no pres un pero can en posi bel dito; e così ne respondo qe del mondo - vorïa qu’abisase: sol mondase, - sì canterai zogondo.

Asa’ be·m meraveio com hom qe non desvaia pò crere qu’ Amor saia for de dreto conseio per brun ni per vermeio, q’anc no faza plus vaia: q’el è tanto valente e plazente - qu’ognum se’n dé descreire s’el pò creire - q’el li fala nïente.

Per qe ’l voler non movo d’amar, ben q’eo ne mora, e no mostro ’nde fora la doia qu’en mi trovo, anti la cel’ e provo al me’ cor qe m’acora que, s’el sofre, sia fermo que d’enfermo - lo far[à] Amor sì ’legre, q’un plu guegre - non è de q[ui] a Fermo.

El me’ cor se n’ acorda, e dis qe’l dolce viso l’à sì pres’ e conq[ui]so, qe senpres se’n recorda, ni no se desacorda per planto ni per riso d’eserli fin e puro, qé seguro - se ten q’el à gran doia de l’enoia - qu’eo sent e sofr’ e duro.

Prodom sïa seguro q’eo no curo - vilana gente croia, ben qu’enoia - me faza dar e(n) scuro.