Merlinus Cocaius

Ille ego qui quondam formaio plenus et ovis quique, botirivoro stipans ventrone lasagnas, arma valenthominis cantavi horrentia Baldi, quo non Hectorior, quo non Orlandior alter, grandisonam cuius famam nomenque gaiardum terra tremit baratrumque metu se cagat adossum, at nunc Tortelii egressus gymnasia, postquam tanta menestrarum smaltita est copia. Baldi gesta maronisono cantemus digna stivallo.

Huc, Zoppine pater, tua si tibi chiachiara curae, si tua calcatim veneti ad pillastra Samarchi trat lyra menchiones bezzosque ad carmen inescat, huc mihi cordicinam iuncta cum voce rubebam flecte soporantem stantes in littore barcas, ut dorsicurvos olim delphinas Arion. Tuque, Comina, tene guidam temonis, et issa issa, Pedrala, mihi ad ghebbam tuque alta sonantem ad cighignolam velamina pande levanto, Berta, grego, postquam salpata est áncora fundo. Non ad muscipares voltanda est orza canellos, non ad fangosas ladrorum daccia Bebbas, Bebbas, cui nomen tum splenduit, aequore postquam Cingar anegavit pegoras, saltantibus illis una post aliam, nullo aiutante Tesino, dumque trabuccabant, «bè bè» sonuere frequenter: hinc Bebbas dixere patres, quod nomen ad astra surgitur, et lunge soravanzat honore Popozzas. Non mihi Fornaces per stagna viazus ad udas, perque Padi gremium ad Stellatam Figaque rolum undantem contra et retro cava ligna ferentem, seu sit Bondeni seu sit mage Francolini piatta, vel Argentae, vel burchius Sermidos audax. Bramai Alixandrae portus mea barca tenere.

Vatem peritissimum invocat Zoppinum.