An Kl. Groth

An Kl. Groth.

Wenn’t Abend ward, Un still de Welt, un still dat Hart; Wenn möd up’t Knee di liggt de Hand, Un ut din Husklock an de Wand Du hörst den Parpendikelslag, De nich to Woort keem över Dag; Wenn’t schummern in de Ecken liggt, Un buten all de Nachtswulk flüggt; – Wenn denn noch eenmal kiekt de Sünn Mit golden Schien to’t Finster ’rin, Un ehr de Slap kümmt un de Nacht, Noch eenmal Allens levt un lacht, – Dat is so wat vör’t Minschenhart, Wenn’t Abend ward.