Italian poem
264
Donna, chi vi colora Come vermiglia e mattutina aurora? Forse è piacer che ’l volto Cosí v’orna e dipinge, Star non potendo dentro ’l core accolto? O vergogna che tinge Il candor de la fede, Che per difetto rosseggiar si vede? Ma qualunque tu sia, Color soave de la donna mia, Per te la colpa ancor bella saria.