Portuguese poem
CCCIV (Esta é como Santa Maria de…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Esta é como Santa Maria de Ribela non quer que arça outr' oyo ant' o seu altar senon d' olivas que seja ben claro e muit' esmerado.
Aquela en que Deus carne prendeu e nos deu por lume, das cousas limpias se paga sempre, tal é seu costume.
E desto mostrou miragre a Virgen Santa Maria grand' en ha ssa eigreja, e demostra cada dia, en un' aldea que nome á Ribela, u soya aver ben d' antiguedade mõesteir' a costume Aquela en que Deus carne prendeu e nos deu por lume...
D' ordin de San Beito. E ora chus da eigreja non ficou, que é da Virgen que sempre beita seja, en que á ben cinc' altares, u gran vertude sobeja mostra Deus no que é dela: Ca non pod' y arder lume Aquela en que Deus carne prendeu e nos deu por lume...
D'outr' oyo senon d' olivas mui linpi' e muit' esmerado; ca macar ard' ant' os outros de linaga, sol penssado non é que ant' o da Virgen arça; e est' é provado muitas vezes eno ano, e áno ja por costume. Aquela en que Deus carne prendeu e nos deu por lume...
Ca o provan ameude cavaleiros, lavradores, clerigos, monges e frades descalços, preegadores; ca pero y acenderon outros oyos ardedores, atan toste se matavan, que sol non deitavan lume. Aquela en que Deus carne prendeu e nos deu por lume...
E porend' os dessa terra non ousan seer ousados d'outr' oyo alique [i] maren, ca saen por denodados ende cada que o provan, e por esto son tornados a queimar oyo d' oliva nas lampadas por costume. Aquela en que Deus carne prendeu e nos deu por lume...