Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela XXXVII (Miragres fremosos)

Portuguese poem

XXXVII (Miragres fremosos)

by (1221–1284)

Listen in the reader

Miragres fremosos faz por nos Santa Maria, e maravillosos.

Fremosos miragres faz que en Deus creamos, e maravillosos, por que o mais temamos; porend' un daquestes é ben que vos digamos, dos mais piadosos. Miragres fremosos...

Est' avo na terra que chaman Berria, dun ome coytado a que o pe ardia, e na ssa eigreja ant' o altar jazia ent' outros coitosos. Miragres fremosos...

Aquel mal do fogo atanto o coytava, que con coita dele o pe tallar mandava; e depois eno conto dos çopos ficava, desses mais astrosos, Miragres fremosos...

Pero con tod' esto sempr' ele confiando en Santa Maria e mercee chamando que dos seus miragres en el fosse mostrando non dos vagarosos, Miragres fremosos...

E dizendo: «Ay, Virgen, tu que es escudo sempre dos coitados, queras que acorrudo seja per ti; se non, serei oi mais tudo por dos mais nojosos. Miragres fremosos...

Logo a Santa Virgen a el en dormindo per aquel pe a mão yndo e vindo trouxe muitas vezes, e de carne conprindo con dedos nerviosos, Miragres fremosos...

E quando s' espertou, sentiu-sse mui ben são, e catou o pe; e pois foi del ben certão, non semellou log', andando per esse chão, dos mais preguiçosos. Miragres f remosos...

Quantos aquest' oyron, log' ab veron e aa Virgen santa graças ende deron, e os seus miragres ontr' os outros teveron por mais groriosos. Miragres fremosos...