A 'Mbertu Primu

Di sup’a ’sta muntagna ti jiettu ’na gridata: siéntila ’sta chjamata ed eja priestu.

Non mi fari ’mu riestu futtutu di lu tuttu, ca non sai quant’è bruttu l’aspittari.

Né arrobba né dinari truovi a la casa mia; pirciò ricurru a ttia, si bbue ’mu sienti.

’Sti chjanti e ’sti lamienti, ’sti vuci e ’sti suspiri tòccali, si non cridi, cu’ li mani.

Vidi cuom’è la fami, ca pue mi cridi a mmia, e vidi s’è bugia quantu ti dicu.

Si tu si’ vieru amicu di li sudditi tue, opira giustu e pue... dorma squitatu.

Si bbue ’mu si’ aduratu di tutti li ’Taliani, spartandi lu pani e sienti a mmia;

ch’è truoppu tirannia pi’ nnui, povar’aggenti: a cu tuttu a cu nenti non è giustu.

Duna a cu vue l’arrustu, lu miegghju e lu cchiù gruossu, a nnui dunandi n’uossu cuomu cani!

Sempi lavuru e pani circàu lu calabrisi, ma tu sciali di risi e cugghjunìji.

Apira l’uòcchji e bbidi, jetta ’nu sguardu ’ntuornu, bbidi ca mai fa juornu e sempi è scuru.

Menta, carchi lavuru ’mu ’nd’abbuscamu pani, ca la morti di fami è truoppu cruda!

’Taliani cu’ la cuda ’ndi carculasti a nnui, ma tu si’ duru cchiùi di ’nu macignu!

Mo’ chi cazzu mi ’mpignu ’mu pagu la fundaria, si la casa mia para ’nu spitali?

’Nu liettu e ’nu rinali, ’na seggia e ’nu vrascieri: quandu vena l’ascieri pigghja cazzi!

E’ miegghju ’mu ’nd’ammazzi, ch’è miegghju ’mu murimu! Chi cazzu lu vulimu ’stu campari?

Quandu pi’ fatigari bussamu ad ogni porta e non ’ndi duna scorta nudhu cani?

Basta! - «Simu ’Taliani!», gridamma lu Sissanta, e mmo’ avogghja ’mu canta la cicala!

La fami cu’ la pala si pigghja e cu’ la zzappa; cu pota si la scappa a Novajorca.

A nu’ atri ’ndi tocca suffriri a mussu chjusu, cu’ caci a lu pirtusu di lu culu!

Vidi ca non su’ sulu chi cantu ’sta canzuni, ma parecchji miliuni di ’Taliani.

Gridamu pi’ la fami, miseria e povirtà, diciendu: - «Maistà, pani e lavuru!»

Si parru cu ’nu muru fuorzi rispundirìa, ma ca parru cu’ ttia pierdu lu tiempu!

Du’ vuoti ’stu lamientu a ttia ti lu mandai, non ti dignasti mai ’mu mi rispundi!

Pecchì ha’ mu nascundi li gridi calabrisi? Non pagamu li spisi ’guali a tutti?

Ma tu ti ’ndi strafutti; li deputati cchiùi: duvi ’ncappamma nui, povar’aggenti!

Non spirari cchiù nenti, Calabria sbinturata! Tu si’ dimìenticata pi’ nu tiernu

di Dio, di lu Guviernu e di lu Ministeru; pi’ ’na cruci e ’nu zeru si stimata

e sulu si’ chjamata a li suoliti passi: ’mu paghi ’mpuosti e tassi e nnenti cchiùi.

Jio mo’ parru cu’ bbui, ministri e deputati: chi cazzu priedicati «Pro Calabria?»

E mmai si vida l’arva, sempi simu a lu scuru, non truvamu lavuru pi’ ’nu juornu!

Ggià non aviti scuornu sempi ’mu pruòmintiti e mmai nenti faciti ’mu campamu.

E tu, nuostru Suvranu, mancu ’nci dici nenti? Non bbidi ca ’st’aggenti ’ndi castìja?

Sempi ’ndi cugghjunìja a tutti ’sti paisi, ca sgràvanu li spisi e fannu strati;

e ’mbeci cchiù gravàti li spisi e strati nenti; e nnui, povar’aggenti li cridimu...

E ppue quandu bidìmu smurzata la lanterna, cu ’na recummaterna addio Calabria!