Povaru Mastru Brunu

Povaru Mastru Brunu, quant’appa mu ’ndi vida e quant’appa mu grida fin’a mmò!

Cu sapa chi ’nci vò mu cangirìa furtuna? Fuorzi chi tu, ghuè luna, sapirissi,

si ’n casu volarissi, datu chi tuttu pue, cà culli giri tue puru nescimu.

Fuocu, quantu patimu! Jio sparti mo’ sapìa cà mancu ’n casa mia puozzu muriri?!

Mu mi ’ndi puozzu jiri vurrìa, allumènu a ppedi; cà si ’n casu adapèdi viegnu menu,

vurrìa mu sugnu armenu vicin’a ccu mi ciàngia, e non a cu’ mi scangia pi nnu cani.

Vinni m’abbùscu pani e quasi non putenti, ed ammienzu ’st’aggenti su ’nu stranu;

e si sutta a ’stu vanu l’uocchi pi sempi chiudu, si m’atterranu nudu è puru assai!

E di pue (non sia mai!), sup’a ’stu cuorpu muortu, senza mancu cumpuortu di ’na cruci,

la notti, quandu luci, tu truovi ardichi e spini chi cancellanu ’mpini a Mastru Brunu.

Non crijiu cà ’stu dunu lu Cielu ’nci stipàu, cuomu ca puru ’nzurtau lu Patritiernu!

Però, picchì lu ’mpiernu pi mmia cumincia prima e ccu arrobba e jistima si la goda?

Su’ piéju di cu froda sup’a ’na martidhata, chidd’anima scancata di l’avaru?

Quant’agghjuttìvi amaru ’ntra ’st’esistenza mia! Luna, si non niscìa quant’era miegghju!

Ma mo’ chi cazzu pigghju ca ti lu dicu a ttia: para ca sienti a mmia ’ntra ’sta nuttata?

Tu, ggià, non si’ mparata? Cchiù crudeli di chistu!: si tti gustasti a Cristu chi murìa!

Jio mo’ chi bolarìa, di mia mu sienti pena? Tu ti guodi la scena e passi avanti!

’Ntra ’stu mundu briganti, chinu di rivuturi, chi chiova, di duluri e patimienti,

tutti l’abbiertimienti cuntra l’inimicizzia pi lla bona amicizzia, e lu pirdunu,

li fannu a nnui chi ognunu atru non suspiramu, e, ciangiendu, circamu fratillanza

di chidhi chi lla panza pòrtanu sempi china, di chidhu chi camina ’mbastuncinu,

lu riccu signurinu chi mancu ti saluta e chi sulu t’aiuta pimmu muori.

Sacciu si fazzu arruri? Cu è c’avarìa mu ceda, lu povaru ch’è preda o lu tirannu?

Idhi, chi fannu fannu, hannu sempi ragiuni: sprùttanu lu minchiuni e la ’gnuranza.

Pi chissu la crianza quasi sempi pirdivi e frustai muorti e vivi ad unu ad unu!

Si pue spari a corcunu, la leggi ti ruvina; però a ccu t’assassina cu’ la fami

nci ràpira li mani e sparti li prutéggia; e nnui pi ’nu manneggia simu rei.

Di ’mpami e farisei lu mundu è chinu paru, ca si mortipricaru a non finiri.

E putimu durmiri. Non ci ’nd’è cchiù riparu; di lu ’mpiernu scapparu li dimuoni.

’Ntra li puopulazziuoni si pirdiu la cuscienza; non c’è cchiù pruvidienza pi nu’ atri!

Sulu lu Tiernu Patri sapirìa chi mmu fa. Jio ’nci lu dissi già cuomu la pienzu.

Ma tu, cu ’stu silenziu, chi ’nzurta puru a Dio, vidi lu cuori mio cuom’è chi ciangia;

e cu diverta e mangia, ’ntra ’sta bella sirata, e ccui fa sirinata e ccu si sciala;

e ccui cu’ la cicala si menta e canta guai. Tu passi, ti ndi vai, ti ndi strafutti,

e supa di nui tutti muta tu t’irgi e ’nchiani. Lu stiessu fai dimani e nnui murimu.