Versos Italian Francesco Maria Gasparri Son già tre lustri (ah sian pur cento, e mille)

Italian poem

Son già tre lustri (ah sian pur cento, e mille)

by (1680–1735)

Listen in the reader

Son già tre lustri (ah sian pur cento, e mille) Almo Nocchier, ch’alla gran nave imperi: Nè a lei spirar mai vidi aure tranquille, Nè sorger di men che cruciosi, e neri. Mugghiare il Suol, tremar Cittadi, e Ville Vidi, e morti cadere armenti interi; E seminando belliche faville Su i nostri campi errar Duci, e Guerrieri. Poi vidi l’Asia uscir dal suo soggiorno, Qual non la vide in arme Ida ne’ Xanto, Guatando Europa, e minacciando intorno. Ma vinta cadde, e tua fu l’opra e ’l vanto. Oh per noi lieto avventuroso giorno, Giorno, che vale di tant’anni il pianto! Jam tria lustra (precor tibi centum, et mille supersint) Navita iaetatam cum regis Alme ratem; Nec dum illi placidas blandiri vidimus auras, Nec dum orta est illi non tenebrosa dies. Nunc mugire solum, et tremere omnia vidimus, et nunc Armenta occultam tota subire luem. Nunc nostros supra campos horrentia belli Semina spargentes vidimus ire Duces; Mox Asiam Odrysiis armatam erumpere Claustris, Europae obliquis Regna tuemtem oculis; Tanta mole Virum, quantam non viderit olim Fervere Dardanio Xantus, et Ida iugo. Victa tamen cecidit: tanta victoria pugnae Tota tua est Clemens, gloria tanta tua est. Fortunata dies, quae longa incommoda pensa, Tot merito fletibus empta dies!