Versos German Franz von Kobell Die Wein’ un˜ der Bachus

German poem

Die Wein’ un˜ der Bachus

by (1780–1850)

Listen in the reader

Die Wein’ sin amol zum Bachus kumme ̃ Un ̃ habe ̃ ’n um a Entscheidung gebitt’t, Er soll ihne ̃ saache ̃ uf Wort un ̃ Ehr, Weller vun ihne ̃ der vornehmschte wär’.

Der Bachus hot gsacht, ihr liebe Kinner, Den Gfalle ̃ den will ich euch wohl thu ̃, Es schick’ nor a jeder a kleen’s Deputat, Nocher halt’ ich a Prüfung im große ̃ Rath.

Deß ware ̃ die Wein’ natürlich zufriede ̃, Un ̃ Gsandte sin ̃ kumme ̃ vun aller Welt, Un ̃ ’s hot nor gewimmlt vun Glanz un ̃ vun Pracht, Denn der kleenschte der hot sein ̃ Staat gemacht.

Un ̃ ’m Bachus sei ̃ Ceremoniemeschter Der hot ihne ̃ gsacht, wann die Prüfung is, Geht jeder, so wie ’m gewunke ̃ werd seyn, Beim König ganz still in die Gorgl ’enein.

Un ̃ richtich! so wie der Tag is gewese ̃, So hot der Bachus der Reih’ noch gewinkt, Deß erschte, deß ware ̃ die Herrn vum Rhein, Die sin ̃ dann stolzirt wie die Ferschte ̃ ’enein. Dernocher sin ̃ glei ̃ die Burgunder ’kumme ̃ Un ̃ die Bordeaux mit ihr’m rothe ̃ Talar, – Do habe ̃ die Grieche ̃ schun Gsichter gemacht Un ̃ habe ̃ die Fremde gar scheel betracht’t.

Un a alter Muschkat vun der Insl Samos Der hot gesacht zum a Malvasir, Geb’ Acht die Franzose ̃ mit ihr’m Geschwätz Die krieche ̃ heilig die erschte ̃ Plätz’.

Un ̃ der Bachus der hot ’m Champagner gewunke ̃, Der war wie a rechter Stutzer geputzt, Besetzt mit Topase ̃ die Knöpp’ am Frak Un ̃ a Perle ̃schnur an sein’m Chapeau claque.

Er is mehr getanzt als daß er is ’gange ̃ Un ̃ hot noch gesumst so a Stück vun a Lied, Do habe ̃ die annre ̃ gemormlt: wie grob!, Der hot aach de Großmogl in sein’m Kopp.

Jetz’ hot der Bachus gerufe ̃: Tokayer! Do is der natürlich gar wichtich ’enein, A kleener Mann, ganz kuprich un ̃ roth, Zwee Husare ̃ hinner ’m noch ungrischer Mod’.

D’ruf hot der Bachus nimmer gewunke ̃, Es war a langi peinlichi Paus’ Un ̃ er hot sich als bsunne ̃ un ̃ hot sinnirt Un ̃ wie a rechter Gelehrter studirt.

Un ̃ wie’s halt geht mit dem dumme ̃ Studire ̃, So kummt ’m der Schlof un ̃ er duslt ei ̃, Jetz’ stellt euch die Angscht un ̃ die Ungeduld vor Vun dem übrige ̃ diplomatische ̃ Corps. –

„Do gilt es a Lischt“ sächt a Piesporter Junker Un ̃ rumplt ’m König durch’s offene Maul! Deß war a Signal un ̃ Alles will ’nei ̃ Un ̃ kenner der letschte Vergessene sei ̃.

O Mord un ̃ Spetakl, was war deß a Drucke ̃, Die Grieche ̃, wie Feuer vor Aerger un ̃ Zorn, Un ̃ die Franke ̃, die aach nit vun Huzle ̃ gemacht, Die habe ̃ sich grose Sottise ̃ gesacht.

Ke ̃ Rücksicht, ke ̃ Schonung war do mehr zu finne ̃, Die Spanier allee ̃ ware ̃ noch im e ̃ Tackt Un ̃ habe ̃ die Lacrimae Christi gebitt’, „Ei geben Se vor, mir kumme ̃ schun mit.“ –

Un ̃ der Bachus der hot als gschlofe ̃ un ̃ gschlofe ̃ Un ̃ die Herold die habe ̃ gewart’t und ̃ gewart’t, Um laut zu verkündige ̃ überall, Wie dann gefalle ̃ ’m König sei ̃ Wahl.

Jetz’ endlich erwacht er, un ̃ wie er’s soll sage ̃, Derwell’ dann der erschte vun all’ denne ̃ Wein’, So denkt er in Lieb’, un ̃ deß war wohl aach gscheut, „Was soll ich een kränke ̃, sin All’ liebe Leut’,

„Un ̃ soll ich’s dann wege ̃ ’me Wörtche ̃ risquire ̃, Daß mancher werd sauer un ̃ kahnig vor Gram?“ Nee, denkt sich der König, un ̃ hot halt nix gsacht, Als daß ’m die Prüfung Vergnüge ̃ gemacht.

Un ̃ weil er halt gar nix sunscht sage ̃ hot wolle ̃ Der gute un ̃ liebe un ̃ freundliche Mann, Un ̃ so weeß mer noch bis uf die Stund’ nit gewiß, Derwell’ vun de ̃ Wein’ der vornehmschte is.