French poem
Cvii
Desempièi quatre jour, souto la rodo Ansin dóu grand soulèu e souto l'uscle De l'èr dóu Ro, de l'auro que rabino, A travès dis embroi de touto meno, Dis agacin, di graveiroun, di gafo, Peniblamen gaubejant sa manobro E pèr ouro abracant sa miejo-lègo, Avien li Coundriéulen pres la remounto, Quand, au cinquèime jour, en drecho visto, Lou Pont Sant-Esperit sus l'estendudo Espandiguè si vint-e-dos arcado. E, proche di pourtau coume fuguèron, Au prince lou patroun fasènt un signe: --Vès! ié diguè, segnour, aquelo pielo Que i'a 'no grosso mato d'espargoulo, La vesès? Es d'aqui que, de coustumo, Benesissien tóuti lis an lou Rose... Ah! coume acò 'ro bèu! Emé li barco Anavian querre en terro, eila, lou prèire Que, pourtant lou Bon-Diéu, entre li ribo Dóu flumenas, venié, dre sus la poupo, Aussa lou sant soulèu davans lou pople Curbènt dóu pont amount li parabando... Tout acò se fai plus e noun coumprene, Iéu, coume vai qu'ansin vuei tout derruno... --Ah! n'en veirés bèn d'autro! aqui l'Angloro Cridè au patroun, sabès? lou mounde viro... Vous l'ai pas di que sus lou ranc de Tourno De gròssi treboulino èron marcado? --Tu! ragagnous la remouquè lou mèstre, Au Malatra t'entourne qu'au t'a ducho! Que rèn que soun aflat, d'aquel escòrpi, Farié passa pèr iue uno barcado De crucifis... Amaino!--