Liv

De l'amour qu'espelis o benuranço! O paradis de l'amo creserello! A-n-un moumen que lou balans dóu flume La sóulevavo e masantavo touto, De-revesseto, emé soun péu en floto, Lis iue barra pèr crento de se vèire Li dous poupèu qu'en subre pounchejavon, Se vai senti, proumte coume un eslùci, Autour dis anco un aflat, un delice, Que fresqueirous e len ié fusè contro... Ai! e destressounado elo s'adrèisso, D'un viro-man rejito soun péu mouisse E vèi fugènt, dins lou glavas de l'aigo, Uno oumbrinello blanco e serpentino Que desparèis. Èro lou Dra. Sapiènto Di mino que tenié, l'Angloro, elo, Lou couneiguè fort bèn, qu'à sa cenchado S'anè trouva subran uno flour roso D'esparganèu. Dins un tau treboulèri, Elo pamens, urouso e pantaiouso, Prenguè la flour nadanto e s'anè jaire. Mai en degun, ço que venié de vèire, Bèn s'engardè, mignoto, de lou dire, Jalouso qu'èro, autant coume uno cato, De sa vesioun trop lèu despareigudo. Ah! quant de cop, aquel estiéu, la jouvo, Dins si langour de niue de toufourado, I lunesoun clarino de setèmbre, Revenguè mai au delicious rescontre! Mai remarquè 'no causo: qu'à la mueio Tóuti li fes qu'en intrant se signavo, Coume fasié toujour estènt pichoto, De-bado au briéu de l'aigo segrenouso Avanquissié soun cors de piéuceleto: Aquéli niue, lou bèu glàri dóu Rose Au bagnadou,--pauro pichouno, espèro Qu'esperaras,--à l'espèro mancavo.