Lvi

Dóu tèms que l'autre, nè, fougno en silènci, Dóu tibanèu mounte dourmié--lou prince Guihèn d'Aurenjo, làvi coume un astre, Veici que sort, tenènt à la man drecho Un brout d'esparganèu que vèn de cueie, De l'autre las de la nau, sus la lono, E cantejant, tout dourmihous encaro, A miejo voues, la cansoun de Veniso:

Sus moun batèu que lando Nous raubaren au fres, Car siéu prince d'Oulando E noun ai pòu de res!

--Tè! sarié pas aquéu?--faguè Jan Rocho En la quitant pèr courre vers l'empento, De l'autre bout, que Mèste Apian bramavo: --Ié fas lou conte de la Barbo-Bluio, Que! galapian, o de la Melusino, A-n-aquelo drouleto?--Mai l'Angloro, Entre vèire lou prince à como bloundo, Èro subitamen vengudo palo: Faguè, soun sang, un cabus dins si veno Que, d'entant-lèu, toumbavo cor-falido. --Es éu! es éu!--quilè coume uno folo En s'agripant de-reculoun i courbo; E tau qu'un diéu, èro aqui, la paureto, Que lou belavo, amourouso e cregnènto, Coume uno bouscarido pivelado Que, d'uno serp à la regardaduro, Irresistiblamen fau que degole. L'esperit e lou cor en meraviho, En ié risènt d'uno façoun courteso, Guihèn alor ié dis:--Te recounèisse, O flour de Rose espelido sus l'aigo! Flour de bonur qu'ai entre-visto en sounge, Pichoto flour, la bèn trouvado fugues!-- Respoundeguè, tout-d'un-cop enardido: --Te recounèisse, o Dra! Souto la lono T'ai vist en man l'esparganèu que tènes. A ta barbeto d'or, à ta pèu blanco, A tis iue glas qu'embernon e trafuron, Vese quau siés.--Guihèn la flour ié douno, E tóuti dous, liga pèr lou mistèri, An tresana. Car lis amour van vite, Uno fes dins la nau que lis emporto, Predestina, sus lou flot.