French poem
Lxxvii
Patroun Apian, lou mèstre d'equipage, Es daut sus lou Caburle, largant d'ordre Que lou prouvié repetis. En feloupo Li passagié s'embarcon pèr la fiero E, d'un batèu à l'autre, à la seguido, De qu'entendès parla? que de Bèu-Caire. De touto l'encountrado qu'enviròuto, De Carpentras, de Veisoun, pèr ié vèndre Sis escachoun de safran, de graneto E de touto erbo de sant Jan eissucho, E d'Avignoun, pèr ié chabi si pèço De tafata, de velout e d'indiano, Mounto un mouloun de gènt. Tenènt la ribo, Encentura, quau de verd, quau de rouge, Segound que soun pèr lou rèi o lou contro, Li porto-fais, que joumbrissié la terro Davans si poung, toujour lèst pèr la truco, An acaba soun pres-fa. Di couroundo Éli-meme desmarron li maieto; E Mèste Apian, aussant soun joumbre, crido: --Au noum de Diéu e de la santo Vierge, A Rose, lis enfant!--E li sèt barco A-de-rèng se reviron e, coumoulo De tóuti li richesso de l'Empèri E dóu Reiaume, au pèd de la grand Roco Vers lou Miejour reprenon la desciso. Enterin que lou vièi patroun atuso Dóu bras e de la voues li barquejaire: «Gaiamen! gentamen!» e coume engorgon L'engoulidou ferous dóu pont de pèiro Que Benezet lou pastre sus lis oundo, I'a sèt cènts an, enarquihè sublime, Mèste Apian, éu, fidèu à la coustumo Di Coundriéulen, tiro uno capelado Au grand sant Micoulau--que sa capello Cavauco sus lou pont, linjo e poulido; E' m'acò, tout drihant dins l'aigo fousco Ounte à cha pau descènd la lus d'auroro, Coumenço mai la prègo d'abitudo: O noste paire! Ansindo, quand se lèvon I proumié rai dóu jour, fan li nisado.