Lxxxvii

Oh! Diéu! cresès que la fuguè, countènto! Au còu i'aurié sauta. Mai, basto, à l'ouro Que li cafè cantant, la niue, se vuejon, Guihèn, un cop, se devinant pèr orto, A rescountra pamens li Veniciano, E zóu! vers lou pountin di cantarello S'es entaula, soulet, pèr galantiso. A passa la journado emé sa bruno E, de retour dóu countentié, galejo: --Eh! bèn, iè fai, aquéu tresor de papo Qu'es amaga 'n Avignoun dins lou toumple, Aquelo rastegagno d'apoustòli, Aquéli douge barban d'or que gardo Lou Baseli, quouro lis anan querre? --Segnour, uno diguè, fugués tranquile! Avèn quau fau pèr tenta l'aventuro Emai pèr metre à mort, s'es necessàri, Lou Baseli!--Pòu! se coumpren de soubro, Ajustè 'no autro, que pariero trovo Noun siegue pas grand causo pèr lou prince: N'i'en manco d'or, estènt lou courtejaire D'uno que n'en rabaio dins li flume! --Dono, respoundeguè lou prince, aquelo Noun avié de besoun, pèr èstre amado, Que d'espeli (res n'en sarié jalouso?), Coume fai la vióuleto umblo e requisto, A l'oumbro d'un bouissoun, zoun-zoun lanlèro!--