Ad Polydorum De Faustina

Docte, quem primum Polydore nobis Præpotens junxit nemorum Diana, Vinculo sed mox propiore vinxit Innuba Pallas:

Me fluens humor cerebro malignus, Febris atque ardens et anhela tussis Jam decem totis retinet diebus Membra trahentem.

Non mihi dulcis latices Lyæi, Sed sitim sedant medicata nostram Pocula, atque imas penitus perurit Flamma medullas.

Auget hunc ignem Veneris favilla, Et Puer sævo metuendus arcu, Nostra qui durus graviore fixit Pectora telo.

Me suis urit facibus puella, Quam ferus clausam retinet maritus, Dum suæ raptum metuit rapinæ, Nostraque tela.

Et quis in tali timidus puella Non foret, qualem (Polydore) magna Ante nec vidit, puto, nec videbit Roma puellam?

Sive nigrantes oculos comasque, Frontis aut latæ niveum nitorem, Seu genas spectes roseas, rosisque Picta labella.

Seu magis tractes geminas papillas, Quas suis fecit manibus Cupido, Quæque non una tulimus beati Gaudia nocte.

Dum fovet molli tepidum lacerto, Dum levi murmur ciet et susurro, Dum micat lingua, et varias per artes Improba ludit.

Hanc Jocus semper comitatur, ipsi Alites circumvolitant Amores, Gratia, et Lusus, Venerisque semper Turba ministrat.

Hæc meos febris populatur artus, Hic meas ignis furit in medullas, Sævus ut late furit in patentes Sirius agros.

Hanc juvat tota, Polydore, Roma Persequi raptam medios per ignes, Quæ decem digna est repeti per annos Vindice dextra.