Basia Faustinæ

Cum tu ad basia nostra sic reflectis Cervicem niveam, Columba, pœti Molle ut nescio quid natent ocelli, Præ desiderio mihi liquescit Ipsa pene anima, in tuumque sensim Prorsus exanimis sinum relabor. Admotis sed ubi hinc et hinc labellis, Udo tramite mutuum recursant Linguæ, et ambrosios anhelo ab ore Flores carpere mi licet beato, Tunc mi, tunc videor Jovis tonantis Assidere epulis, sacrumque nectar Haurire intrepide, Deum sodalis.

Si summis bona proxima, o Columba, Præbes tam facilis beato amanti, Cur tu summa negas misello, et una Misellum facis, et facis beatum? Num forsan metuis Deus fruendo Ipse ne efficiar, velimque solus Te sine Elysios videre campos? Hunc, hunc pone metum, venusta, bella, Vitæ dimidium meæ, Columba: Nam quæcunque oculos tuos tenebit Sedes, illa mihi domos Deorum, Et campos referet beatiores.