Portuguese poem
Un cavaleiro ha'quí tal entendença
by João Lobeira (1233–1301)
Un cavaleiro ha'quí tal entendença qual vos eu agora quero contar: faz, u dev'a fazer prazer, pesar, e sa mesura toda é en tença; e o que lhi preguntan, respond'al; e o seu ben fazer é fazer mal; e todo seu saber é sen sabença.
E non depart'en ren, de que se vença, pero lh'outro aguisado falar; e verveja, u se dev'a calar, e nunca diz verdad', u máis non mença; e, u lhi peden cousimento, fal; pero é mans', u dev'a fazer al e, u deve sofrer, é sen sofrença.
Des i er fala sempr'en conhocença que sabe ben seu conhocer mostrar; e dorme, quando se dev'espertar, e meos sab', u mete máis femença; e, se con guisa diz, logo s'én sal; e, u lh'avén algũa cousa tal, que lh'é mester cienc', é sen ciença.
E non lhi fazen mal, de que se sença, ante leix'assí o preito passar; e os que lhi devían a peitar, peita-lhis el, por fazer aveença; e diz que nen un prez nada non val; mais Deus, que o fez tan descomunal, lhi queira dar por saúde, doença.