Rhegii Amoenitates

Quid majus oris Italiae ultimis, Vel invidendum? En Pharos, ubi rapax Scyllae et Charybdis sistit aestus, Instat atris fere pictus undis, Quarumque cursus fluctibus invicem Arctis in ima parte refrangitur, Summusque gurges nunc profundum, Nunc superum repetens hiatum Terrei carinas. En bipatens plaga Miranda visu, qua medius liquor Secernit Aetneos ab almis Ausoniae uberibus parentis. Ducunt choreas undique Gratiae Hoc, quem unus anteit Bosphorus, angulo; Solesque verni et purus aether Sidereo radiant colore. Hic arva florent, longior annua Hic ridet aestas, mitibus et caput Praecingit autumnus racemis, Hinc pluviae, glaciesque iniquae Procul facessunt. Hic, dum arethusium Fontem revolvis mente, tibi en nitet Messana et Ætna, en Fata, solis In speculis radios reflectens Gibbis per aer, per mare concavis, Æstatis alba, monstrat imagines Zancles venustae, vel Columnae, Et miseri simulacra Glauci. Portenta! Nosne Euripus, et aureus Hermus, Chorintus vel bimaris juvat, Delusque Latonae, Paphiosque, Et zephyris agitala Tempe? Immane quantum distat ab inclyta Haec urbs Hidaspe et fontibus integris Pimplae! Rosarum necte, Chlori, Necte novam Rhegio coronam. Cerne ut propinquos leniter adsilit Colles, et almis comta coloribus Iucunda protendit lacertos Ionio Siculoque ponto. Est ipsa ramis arbor ut aureis, Quam propter undat fluminis alveus, Suis daturam poma laeto Dulcia temporibus colono. Ipsi perennat gratia frondium, Et mala certant citrea fructibus, Quam solis aestus non adurit, Nec glaciant hyemes nivosae. Et si irretorto murmure spiritus Austri vehementis concitat aerem, Nunquam tepentis lumen aurae Corripiat Boreae susurrus. Cum terra vernis irrubuit rosis, Frons ecce floret tota simillima Lauro, et corollis jactat albis Ambrosios ubicumque odores. En Taurocinî villa nec exteris, Quae nec paternis floribus invidet, Suum decorem rebus auget Artis et ingenii paratis. O rus Valeri o balneolum, o domus Musis amica! o Leucopetra, o sinus Praerupte, defles aestuosi Immeritata rabiem gigantis! Villae Valeri relliquiis date Vitam insepultis, atque viae appiae Ad sacra curvantis, nepotes Polliciti meliora, Romae. O terra felix! Paulus ad italas Ingressus oras, te docuit prius, Novumque firmavit salutis Foedus in ingenium tuorum, Facesque Orestis matris acinaci Atras revellens, lumen ab aethere Ductum vetustae tum columnae Imposuit, populo probante. Sacrumque centena aes vice tinniens Noctem premendam nocte monet semel, Meridiana horaque corpus, Vitae onus ut subigat, levandum. Quo nunc eremus vota Deo erigit, Ventis cupressus perdita floruit, Ad quam priores admoventes Barbaricum pepulere turmas. Quorum arma pendent, velut adorea, Funis et aris, sanguine lurida Nondum expiato. Summe coeli Rector et orbis, atrox, et omne Hinc pelle crimen, verte malum procul; Quod terra, et aer, quod mare proferat, Frui da, et infige adjacentes Encelados, pede ne retuso Rursus hoc beatum concutiant solum, Sic clara rursus gens Iapeti viret, Nec tardat ut, cui nulla vis, nec Imminuit rabics quietem, Laetetur aetas lenis, et ingeni Vigor per artes permeet arduas, Hinc dite cornu larga frugum Copia Bretiades beabit.