D’r Luile

I glaub, em ganza Oberamt Do isch bekannt gwä ällesamt D’r Luile, Es hot hausiert en Hitz ond Schnee A Johres vierzge ond no meh D’r Luile!

Em siebzcher Kriag als ganzer Ma Do isch brav gschtanda vorna dra D’r Luile, Sein oina Fuaß, sei oina Hand Hot g’lassa drenn em welscha Land D’r Luile.

Ond doch, trotz äller Schicksalsschläg, Isch froha Muats gwä oinaweg D’r Luile! Ond isch au Hand ond Fuaß von Holz Sei eisers Kreuz trägt voller Schtolz D’r Luile!

Fir jederma a freindlichs Wort, Isch zoga rom von Ort zu Ort D’r Luile, Als Ma voll Trei ond Ehrlichkeit, So isch verehrt gwä weit ond breit D’r Luile! Jetz isch sei Lebesrois am End Ond all’s hot trauert, wer hot kennt Da Luile. I schreib em uf sein Grabstoi na: Do dronta liegt a Edelma: D’r Luile.