Versos German Paul Speratus Hilff got wie ist der menschen not

German poem

Hilff got wie ist der menschen not

by (1484–1551)

Listen in the reader

Hilff got / wie ist der menschen not / so gros / wer kan es als ertzelen. Gantz tod / leit er on allen radt weißlos. Er kent auch nit seyn elend. Hertz mut vnd synn / ist gar dohyn / verderbt mit allen krefften / weis nit wo ers sol hefften. Kent nit das gut / noch minder thut / was gott gefelt / hat sych gestelt / widder allen gottis willen. O herre Gott / hylff vns dysen yamer stillen

Nit rast / fyndt er auff erd wie fast / er sucht / keynn macht will yhn doch redden. Seyn last / yhn als der hellen glast / verflucht / Ach Got hylff yhm aus nödten. Wir ruffen al / aus dysem quall / zu dir dem höchsten gute / du kanst vns geben mute. Zu deiner gnad ehe kumpt der todt / ders als hynnimpt / das nitt mer tzympt / deyner gnaden huld erwerben. O herre Got / laß vns nicht also verderben.

Ach wie / was nun dein zoren hie / so grym / do deyn wort lagen verborgen. Nun sye / wider geben zu frue / yhr stymm / wann niemant will yhr sorgen. Man hort sye wol / die kirch yst vol / noch wil sych niemant massen / der tzorn yst noch zu grosse. Vil besser wer gehort nymmer / dan so man hört / vnd nit nachfert. Ach es yst eyn grawsam straffe. O herre Got mach vns widder new erschaffen.

Sych an / durch deinen lieben son / auff vns daryn dein wolgefallen. Der schon / fur vns hat gnug gethon / vmb sonnst / hat reichlich wöllen tzalen. Das wir gefreyt von allem leyt / deyner gnaden mochten gniessen / seyn plut solt vns entspriessen. Laß zoren nach / richt nit so gach / vergyß der schuld / gib vns dein huld. Wir erkennen doch die sunnde. O herre Got / nym vns an fur deyne kynde.

Dieweil / du hast / so kurtzer eyl / dein wort wider gesant auff erden. Vns heyl / von new durchs teufels pfeyl / ermordt / gib das wir frommer werdenn. Es leyt an dir / das kennen wir / mit vns ists gar verloren / wir stehen ynn deynem zoren. Nicht sych vns an / noch vnser thon / erken dein wortt / der gnaden hort. Darumb yst es mensch geworden / O herre Got fur vns laß es seyn gestorben.

Frew dich / mit grosser zuuersycht / seyn volck / Er wurd dich nit verschmehen Nur sych / wie du nit gar vernichten solt / den schatz denn er hat gebenn. Es yst seyn wortt / darauff stehe hart / Es mag vns nit außweichen / sein kraft ist also reiche. Wem ers beschert / da wurts gemehrt / Nur glawb daran / laß zweiffel stan. Hoff ynn den der yst dort oben / O herre Gott / von vns sey dir ewig lobe.