I e II. Sonet d'un Astesan an difeisa dl stil d' soe Tragedie

Son dur, lo seu, son dur, ma i parlo a gent Ch’ han l’anima tant mola e deslavà, Ch’a l’ è pa da stupí, s’ d’ costa nià I piazo appena appena a l’un per cent. Tutti s’amparo ’l Metastasio a ment, E a n’ han l’oríe, ’l coeur, e j’ eui fodrà: I’ Eroi ai veulu vede, ma castrà ’L tragic a lo veulu, ma impotent. Pure j m’ dugn nen pr vint, fin ch’as decida S’as dev troné sul palc, o solfegièe, Strassè ’l coeur, o gatiè marlait l’orìa. Già ch’ant cost mond l’un l’autr bsogna ch’as rida, I’ eu un me dubbiet, ch’i veui ben rumiè, S’ l’ è mi ch’ son d’ fer, o j’ Italian d’ potìa. S’ l’ è mi ch’ son d’ fer o j’ Italian d’ potìa L’era pa un dubbi mai ch’ a dveissa andè, (Com’ i’ sento purtrop, ch’ ven d’arrivè) A ferì i Piemonteis pi ’n là ch’ l’ orìa. L’ è un me dubbiet insomma, e as dev nen piè Per voi, pi ch’ per l’Italia quanta a sia; E peui, d’un povr’ autour a la babìa, Com’ a la vostra, sfog bsogna ben dè. Me sonetass, post ch’ a va comentà, Parlava an general, e solament A coi ch’ an pi ch’ ’l coeur, l’orìa dlicà. Direu, s’ a veulo vnine a ’cmodament, Ch’ nè lor d’ potìa, né d’ fer mi son mai stà: O mi d’ fer dous, lor d’ pauta consistent.