Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela CCLV (Como Santa Maria guareceu a moller…)

Portuguese poem

CCLV (Como Santa Maria guareceu a moller…)

by (1221–1284)

Listen in the reader

Como Santa Maria guareceu a moller que fezera matar seu genrro polo mal prez que ll' apõyan con el, que non ardeu no fogo en que a meteron.

Na malandança noss' amparança e esperança é Santa Maria.

Dest' un miragre vos direi ora que a Virgen quis mui grand' amostrar, Santa Maria, a que sempr' ora polos peccadores de mal guardar, da burgesa nobr' e cortesa, que fora presa por sa gran folia. Na malandança...

Esta foi rica e ben casada e mui fremosa e de bõo sen, e en Leon do Rodan morada ouve muy bõa, per quant' aprix en; e ouve bela filla donzela, de que mazela ll' avo un dia. Na malandança...

Ela e seu sennor anbos deron sa filla a marid' a seu prazer, e morada de su fezeron por se por y mais viçosos ter. Mais mal enpeço foi no começo, ca mao preço a sogra avia Na malandança...

Con seu genrro; pero a gran torto, ca non fezeran eles feit' atal com' este. Mais ela per que morto fez foi o genrro, e non ouv' y al; ca mantenente deu muit' argente a maa gente que o matar-ya. Na malandança...

E esse dia, pois missa dita, as[s]entaron-ss' a jantar, e mandou chamar seu genrr' a sogra maldita; e sa moller, que por el foi, achou mort' o marido e escoorido, e apelidoso mui grande metia. Na malandança...

Aqueste feito toste sabudo foi pela vila, e vo log' y o meiro dela mui sannudo e preguntou como morrer' assi. E tant' andando foi trastornando e preguntando, que achou a via Na malandança...

Per que soub' a verdade do preito; e fez recadar de mui mal talan os que fezeran aquele feito. Mais a sogra mãefestou a pran de com' ouvera coita tan fera, per que fezer' a- quela diabria. Na malandança...

O meiro, que foi fort' e bravo, mandou fillar log' aquela moller, e por queima-la non deu un cravo, ca muito fazia ben seu mester. Nen fez en jogo nen fillou rogo, mas ao fog[o] a levou que ardia. Na malandança...

E u a levavan pela rua ant' a igreja da Madre de Deus, senon da camisa, toda nua, diss' aos sergentes: «Amigos meus, por piadade, ant' a Magestade vos me parade, e roga-la-ya.» Na malandança...

Eles fezeron-ll' o que rogava; e ela log' en terra se tendeu ant' a omagen, muito chorava dizendo: «Madre daquel que morreu por nos, aga, Virgen Rea, acorr' a mesqua que en ti [se] fia.» Na malandança...

E logo tan toste o meirynno disse: «Varões, levade-a ja fora da vila cab' o camo u ha casa mui vella está: y a metede dentr' e odede, des i põede ll' o fog' a perfia.» Na malandança...

Esto foi feito tost' e correndo, e a casa dentro e en redor cha de lenna foi, com' aprendo, e de fogo, dond' ouv' ela pavor; ca viu a chama queima-la rama, de que a Ama de Deus defendia. Na malandança...

Pero a casa toda queimada foi e a lenna se tornou carvon, a moller desto non sentiu nada; ca a Virgen, a que fez oraçon, lle deu saude per sa vertude e ameud[e] o fogo tollia. Na malandança...

A casa foi per duas vegadas acenduda; mas vede-lo que fez Santa Maria, que as coitadas acorre senpre: non quis nulla vez que ss' y perdesse nen que ardesse nen que morresse a que ben queria. Na malandança...

Quand' est' o meiro e as gentes viron, fillaron-s' end' a repentir, e mandaron log' aos sergentes que a fezessen do fogo sayr log'; e con cantos ela foi tantos levada, quantos mui de dur diria. Na malandança...

E pois que ela foi na ygreja, os crerigos se pararon en az e loaron a que senpre seja beita polos miragres que faz maravillosos e piadosos, e saborosos d'oyr todavia. Na malandança...