Portuguese poem
CCLXXXV (Como Santa Maria fez aa monja…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Como Santa Maria fez aa monja que non quis por ela leixar de ss'ir con un cavaleiro que sse tornass' a sua ordin, e ao cavaleiro fez outrossi que fillasse religion.
Do dem' a perfia nona toll' outra cousa come Santa Maria.
Dest' un fremoso miragre vos quer' eu ora contar que por ha monja fazer quis a Santa Reynna, que, per com' eu aprendi, era de mui bon semellar e de fremoso parecer e aposta minynna; e gran crerizia e grand' ordamento esta dona avia, e demais sabia amar mais d'outra cousa a Virgen que nos guia. Do dem' a perfia...
Sen tod' esto de linnage mui[t]' alt' era, e mellor falava d'outra moller. E por aquesto a essa fillou por ssa conpanneira e por ssa aguardador, porque muito a pregava de sen, a abadessa; e u quer que ya ja mais aquela monja nunca de ssi partia, ante a metya en todo-los seus feitos cada que os fazia. Do dem' a perfia...
Un sobrynn' est' abadessa avi', a que mui gran ben queria, que era men' e apost' e fremoso. Este, des que viu a monja, quis-lle mellor d'outra ren, e en guisar que a ouvesse foi tan agugoso, que non era dia que ll' el muitas vegadas sa coita non dizia e lle prometia que sse con el sse fosse, con ela casaria. Do dem' a perfia...
E demais que grand' herdade lle daria e aver e a terria senpr' onrrada, rica e viçosa, e que nunca del pesar receberia, mais prazer. E tanto lle diss' aquesto, que ela saborosa foi e d' alegria lle jurou en sas mãos que con ele s' irya e que leixaria log' aquel mõesteiro, u al non averia. Do dem' a perfia...
Essa noit' aquela monja todas sas cousas guisou por se con seu amigo yr; mais en ha capela da Virgen Santa Mari' ant' o altar ss' agollou, chorand' ant ha sa omagen que era mui bela, e sse ll' espedia. Mas quando foi na porta, per ela non podia sayr, ca via deant' a magestade que ll' a porta choya. Do dem' a perfia...
Desto foi tan espantada e ouve pavor atal, que sse foi quanto ir mais pode ao dormidoiro. Mai la Virgen groriosa, Reynna esperital, fezo que a el essa noite enganou agoiro, e foi-sse ssa via, maldizendo quen nunca por moller creeria. E ela jazia coitada en seu leito, que per ren non durmia. Do dem' a perfia...
Outro dia gran mannãa, atanto que a luz viu, a abadessa sse levou e a monja con ela. E log' aquel seu amigo vo, que ll' arreferyu como non sayu a ele, de que mui gran querela sempr' aver devia; mas ela lle jurava que mui mal se sentia, pero todavia, quando ves[s]' a noite, que pera el ir-ss-ya. Do dem' a perfia...
Pois vo a outra noite, como na primeira fez e por ir-ss' ende sa carreira foi aa eigreja; e quando ss' en quis sair, a Virgen santa do bon prez parou-sse-ll' en cruz ena porta e disse: «Non seja que tan gran folia faças contra meu Fillo nen tan grand' ousadia, ca eu non seria tuda de rogar-lle por ti, nen m'oyrya.» Do dem' a perfia...
A monja con mui gran coita de con seu amigo s'ir, macar de noit' aa igreja foi; na magestade sol mentes non quis ter, ante foi a porta abrir e sayu per ela e foi-sse. E fez y maldade; mais muit' en prazia a aquel seu amigo, e ben a recebia e logo tragya un palafren mui branco en que a el subia. Do dem' a perfia...
Poi-la levou a ssa terra e con ela juras pres, mui ben ll' ouve conprid' aquelo que lle convera; aynda mui mais lle deu, que ante que passas[s]' un mes a fez sennor de ssa herdade, mais ca ll' el dissera. E ela vivia a mais viçosa dona que viver poderia, e quanto queria tod' aquel seu amigo lle dava e compria. Do dem' a perfia...
Assi ambos esteveron viçosos a seu talan, e Deus sofreu que ouvessen fillos muitos e fillas mui grandes e mui fremosos. Mas a Virgen, que mui gran pesar ouve daqueste feito, fez y maravillas, que apparecia a ela en do[r]mindo e mal a reprendia dizendo: «Sandia, e como começaste atan gran bavequia Do dem' a perfia...
En leixar teu mõesteiro u vivias, com' eu sei, mui ben e muit' onrradamente, e yr ta carreira e desdennares a mi e a meu Fill', o santo Rey, e non averes vergonna en niha maneira? Por est' eu terria por ben que te tornasses pera a ta mongia, e eu guisaria logo con Deus, meu Fillo, que te perdõaria.» Do dem' a perfia...
A dona daqueste sonno foi espantada assi que tremendo muit' e chorando diss' a seu marido toda a vison que vira. E per quant' eu aprendi, quiso Deus que da sa graça foss' ele ben conprido, e o que ll' oya todo llo outorgava; e dela sse partia e d'outr' abadia religion fillava, en que a Deus servia. Do dem' a perfia...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CCLXXXI (Como un caveleiro vas[s]alo do demo…)
- CCLXXXII (Como Santa Maria acorreu a un…)
- CCLXXXIII (Como Santa Maria de Terena sãou…)
- CCLXXXIV (Quen ben fiar na Virgen de…)
- CCLXXXVI (Tanto quer Santa Maria os que…)
- CCLXXXVII (Como Santa Maria de Scala, que…)
- CCLXXXVIII (Como un ome bõo de relijon…)
- CCV (Como Santa Maria quis guardar ha…)