Portuguese poem
CCXLVI (Esta é da bõa moller que…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Esta é da bõa moller que ya cada sabado a ha eigreja que chaman Santa Maria dos Martires, e obridó-xe-lle, e depois foi alá de noite, e abriron-xe lle as portas da eigreja.
A que as portas do ceo abriu pera nos salvar, poder á nas deste mundo de as abrir e serrar.
Desto direi un miragre, segundo que aprendi, que avo en Alcaçar, e creo que foi assi, da mui bõa crischãa moller que morava y, que sabia ena Virgen mais doutra cousa fiar. A que as portas do ceo abriu pera nos salvar...
Onde por amor da Virgen ao sabado sempr' ir punnav' a ha ygreja sua e oraçon oyr, e levava ssa offerta sigo por a offerir; mas un sabado ll' avo que foi aquest' obridar A que as portas do ceo abriu pera nos salvar...
Por fazendas de sa casa muitas que ouv' a fazer. Mas aa tarde ll' en mente vo como falecer fora, e ar[r]epenti[u]-sse; e por esto correger, foi ja tard' aa eigreja e cuidou y dentr' entrar. A que as portas do ceo abriu pera nos salvar...
Esta ygrej' alongada da vila ja quant' está. Mas quando chegou a ela, cuidou log' entrar alá, mas as portas ben serradas achou, e fillou-ss' acá de fora fazer sas prezes e começou de chorar. A que as portas do ceo abriu pera nos salvar...
E pois aquest' ouve feito e conpriu ssa oraçon, viu log' as portas abertas, e foi en seu coraçon muit' ende maravillada, porque moller nen baron non vira que llas abrisse. E foi log' ao altar A que as portas do ceo abriu pera nos salvar...
E pos y sa offerenda, des y logo se sayu da ygreja. E pois fora foi, as portas serrar viu; e con gran medo que ouve, logo dali recodyu e foi-sse pera a vila, mas non de mui gran vagar. A que as portas do ceo abriu pera nos salvar...
E quando foi aas portas da vila e entrar quis, achou-as assi serradas que des ali foi ben fis de no[n] entrar, e cuitada foi en muit', par San Dinis; mas rogou enton a Virgen, que llas abriu log' en par. A que as portas do ceo abriu pera nos salvar...
Enton ha dona bela e nobre ll' apareceu, que a fillou pela mão e na vila a meteu e levó-a ssa casa, ond' ela prazer prendeu; mas ante que y chegasse, começou-ll' a preguntar A que as portas do ceo abriu pera nos salvar...
Dizendo: «Sennor, quen sodes, que a tan pobre moller com' eu tan gran ben fezestes?» Respos-ll' ela volonter: «Eu sõo a que nas cuitas acorr' a quen m' á mester, en que Deus por sa mercee quis de mi carne fillar.» A que as portas do ceo abriu pera nos salvar...
Quand' a bõa moller esto oyu, logo se deitou a seus pees por beijar-llos; mas nona viu, e ficou ende mui desconortada, e en ssa casa entrou, e aqueste feit' a todos outro dia foi contar. A que as portas do ceo abriu pera nos salvar...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CCXLIII (Como us falcõeiros que andavan a…)
- CCXLIV (Como Santa Maria guareceu un ome…)
- CCXLIX (Como un maestre que lavrava na…)
- CCXLV (Como Santa Maria tirou un ome…)
- CCXLVII (Como ha mena naceu cega, e…)
- CCXLVIII (Como dous mareiros sse querian matar…)
- CCXV (Como Santa Maria guardou a sa…)
- CCXVI (Como Santa Maria se mostrou en…)