Portuguese poem
Esta ama, cuj'é Joán Coelho
by Fernão Garcia de Sousa (1210–1300)
Esta ama, cuj'é Joán Coelho, per bõas manhas que soub'aprender, cada u for, achará bon conselho: ca sabe ben fiar e ben tecer e talha mui ben bragas e camisa; e nunca vistes molher de sa guisa que máis limpia vida sabia fazer;
ant', é hoje das molheres preçadas que nós sabemos en nosso logar, ca lava ben e faz bõas queijadas e sabe ben moer e amassar e sabe muito de bõa leiteira. Esto non digu'eu por ben que lhi queira, mais porque ést'assí, a meu cuidar.
E seu marido, de crastar verrões, non lh'achan par, de Burgos a Carrión, nen a ela de capar galiões fremosament', assí Deus mi pardón. Tod'esto faz; e cata ben argueiro e escanta ben per olh'e per calheiro e sabe muito bõa escantaçón.
Non acharedes, en toda Castela, graças a Deus, de que mi agora praz, melhor ventrulho nen melhor morcela do que a ama con sa mão faz; e al faz ben, como diz seu marido; faz bon souriç'e lava ben transsido e deita ben galinha choca assaz.