Cix

Ai! bèu jouvènt, eterno simbeliero! Lou vènt avié cala. Dins l'amplitudo E dins l'amudimen dóu vaste Rose, Lis ome entre-dourmi, la caravano Au souleias d'estiéu mountavo lènto, Emé, de liuen en liuen, quauco iserouno Voulastrejant sus lou travès dóu flùvi. Tout-en-un-cop, dins la liunchour de l'orso, Vai s'entèndre un vounvoun. A l'avalido Pièi s'esperdié, pièi mai revounvounavo, Coume lou batarèu d'un moulin brounde Que sarié descendu pèr la ribiero. Pièi èro un toussihoun à l'escoundudo Qu'aumentavo toujour, uno toussido Coume aquelo d'un brau o d'un coulobre Seguènt li virouioun de l'archipèlo. Pièi un esbrand subit i'aguè dins l'oundo Que faguè ressauta tóuti li barco, Enterin qu'eilamount un flo de tubo Ennegrissié lou cèu: e tras li pibo Apareiguè subran, fendènt lou Rose, Un long batèu à fiò. Se rebrassèron Tóuti li marinié, gueirant lou moustre. En poupo Mèste Apian, devengu pale, Arregardavo mè la nau magico, La nau qu'arpatejavo emé si rodo E remouvié d'oundado espetaclouso E fourmidablamen ié venié subre.