French poem
Ii
Èro Coundriéu soun nis, ounte s'amodon De noste vènt-terrau li proumié boufe. Sant Micoulau, patroun de la marino, A dins Coundriéu soun autar, sa capello. En capo d'or e mitro fourcarudo Lou benurous, em'uno tino contro Que ié vesès testeja li tres móussi Escapoula de l'orro saladuro, Estènd sa man sus tout ço que navego. Tóuti lis an, aqui ié fan sa fèsto; E li marin, sus lis espalo, digne, En proucessioun ié porton uno barco; E quand au Rose un negadis brassejo: «Au grand sant Micoulau, ié cridon tóuti Arrecoumando-te, mai nado ferme!» De Vernesoun, de Givors an bèu dire: Renoumena pertout, de mudo en mudo, Coundriéu en aquéu tèms èro la maire Di grand patroun de Rose. Li basòfi Di port de Vieno o de la Mulatiero E li Canut flaugnard de la Crous-Rousso Avien bèu ié crida «quiéu de pèu!» Éli, Bèn que pourtant li braio de basano, Fasien ana si dono emai si fiho Coussudo e fièro autant coume bourgeso. Femo de bon, li Coundriéulenco bello, Is amourié quand vai greia la fueio, Dins la michour de sa peitrino forto Metien couva de si magnan la grano; En dentelino e pouncheto flourido Pèr passo-tèms broudavon pièi la tulo; A pichot poun tambèn sabien trepougne La pèu di gant e, bòni nourriguiero, Tóuti lis an fasien un chat superbe.