Xvi

Mai lou verai es que, pèr uno espouncho Que vèn dóu sang, Guihèn (coume ié dison Au bèu dóufin de la nacioun flamenco) Vòu trafega lou Rose. Vòu counèisse Lou nis, lou couvadou, la terro ilustro Que i'a trasmés lou noum preclar que porto, Aurenjo e sa famouso Glourieto, Palais e fourtaresso de sis àvi Au tèms feran di guerro sarrasino. E vòu ressegre e vèire chasco liogo Ounte an leissa si piado aquéli prince Que soun Cournet clantiguè dins li laisso De tóuti li cansoun cavaleirouso. E vòu s'aprene aquelo parladuro Ounte Bierris de Roumans bresihavo Soun teta-dous lesbian, la lengo alègro Ounte cantè la Coumtesso de Dìo Si lai d'amour emé Rimbaud d'Aurenjo. Éu a legi. Se sènt dins la courado, I'a de moumen, lis ambicioun superbo, Lou rebroutun dis envejasso folo Que vers la glòri an enaura si paire E lou regrèt di counquisto perdudo. Mai en que bon lou regrèt, se di rèire Pòu recoubra la terro souleiouso En l'embrassant de soun regard alabre! Es-ti besoun d'espaso que fouguejon Pèr s'empara de ço que l'iue nous mostro? E sarié pas trop bèu emai tout simple De recounquerre aquéu flouroun d'Aurenjo, Aquéu relarg que li Baussen tenguèron, Aquel empèri enfin di Bousounido Que dins lou crid «empèri!» toujour duro, En s'afreirant i bòni gènt dóu pople Que l'an garda, lou crid di souvenènço? Lou dison proun d'un que vèn poupulàri: «Acò 's un rèi, nostè rèi!» Cavalisco! Dequé voulès de mai? autant n'i'avèngue! Car à soun tour li castèu-fort s'aclapon, Coume aparèis aqui sus chasque mourre, E tout degruno e tout se renouvello... Mai sus ti piue, inmudablo Naturo, Espelisson toujour li ferigoulo E sèmpre li pastour e pastoureto Ié recoumençaran si viéutoulado.