Xvii

Lou neblarés, qu'à cha pau s'enlumino, A descubert au jour la vau tubiero Emé si verd coustau de mountagnolo Qu'entre-mitan lou Rose ié barrulo. E Mèste Apian, en countemplant la fàci Dóu soulèu nòu que regaiardis tóuti, Crido: «Un de mai!» Li navegaire ensèmble An aussa lou capèu; s'escarrabihon Li passagié, badant à tout rescontre, Quand tout-d'un-cop, magnifico, au recouide Aparèis dins soun plen l'antico Vieno, Assetado en autar sus lis ancoulo Dóu noble Dóufinat. Vaqui, celèbre, Lou Toumbèu de Pilato que pounchejo. Li paradou s'entèndon que tabasson Pèr apresta li drap dins li fabrico. Copo-jarret, l'escalabrouso auturo, Espandis en ventau si bastidouno; E li clouchié 'mé li tourre e li tèmple, Dins la lumiero inoundarello e cando, I' escrivon dóu passat l'istòri agusto.