Italian poem
La slites
by Jan Batista Ploner (1848–1925)
1. Cincin cincin, cincin cincin! Audide la brunſineres! La slites vën; cincin cincin, Ciavei ke luſh da stleres.
2. I vën a trot i a sparon Da Kol dala Pelda ite. Na pert ie bele ſha Pigon, Prësh passi pa tlo ite.
3. Nkuei ulonsa m pue i cialè A kish ke vën n slita: She n ie de tei da maridè Por via de vel desdita.
4. A tei dëssun fe la sief I m pue i fermè la slita; Po i de l kunsëi, ke tala Plief Poi ſhi a ste si vita.
5. De burta ſhëunes skiva m pue De ſhi nkantëur n slita: Puer ëiles: ie danz mila zue Ad ëiles per si vita.
6. La beles sënta su tan giën, Ke l per, ke les sibe stances; Ma i diſh, ke les ie tan reres ſën, Ades sk’ la moshes blances.
7. Sën ruvles tlo; unide a udëi! Unide ka i cialëde; L ie la slites da Urtiſhëi; Cialëi a una al jëde.
8. Ce lingia longia! Tan da ſhënt! Ce guanc, ke feſh paruda! Blot or i sëida i arſhënt, Gurmei po ke stramuda.
9. L knëidel ie daniëura mo N bel ciapel dad ëila; Ma la kazina uel m po Se fe udëi nc’ ëila.
10. I ëisa po cialà ai ëi? L plu kun brejes kurtes; Al moto i sa nce a Urtiſhëi La longes massa burtes.
11. Shi shi: la modes da zakan Vën for mo respetedes; La nueves vëigun for mudan I massa prësh zaredes.
12. Ce bel ke l fos, cincin, cincin Avëi n grum de slites, Ciavei assè i dut l vin Del lont i no debites.