A por que perço o dormir

A por que perço o dormir e ando mui namorado, vejo-a d'aquí partir e fiqu'eu desemparado; a mui gran prazer se vai a que x'én ten súa múa baia; vestida d'un pres de Cambrai, Deus, que ben lh'está manto e saia!

A morrer houvi por én tanto a vi ben talhada, que parecía mui ben en súa sela dourada; as sueiras son d'ensai e os arções son de faia; vestida d'un pres de Cambrai, Deus, que ben lh'está manto e saia!

Se a podess'eu filhar terría-m'én por ben-andante, e nos braços a levar na coma do rocín, deante, per caminho de Lampai passar Minho e Doir'e Gaia; vestida d'un pres de Cambrai, Deus, que ben lh'está manto e saia!

Se a podess'alongar quatro légoas de Crecente, e nos braço-la filhar, apertá-la fortemente, non lhi valría dizer «¡ai!», nen chamar Deus nen Santa Ovaia; vestida d'un pres de Cambrai, Deus, que ben lh'está manto e saia!