German poem
Am Bächle
by Michel Buck (1832–1888)
Am Bächle. im September 1879
S Bächle schwätzt im Busch verborga Und as sait: „Heazbruder, lach Au mit miar, wirf deini Sorga Keackle zuamer rei’ in Bach.
Wött i ällas äschtamiara, Windla oder Schlotzerbleatz, Glei da’n Appatit verliara, Brüaderle, nôch wär as leatz.
Richt mer au a reacht verheiter Bour sei’ Güll ins Bettle nei’, Lauf i denischt luschtig weiter, Wear vom sealbar wieder rei’.
Oder wenn a môl a Gearber Seine kirri Kogahäut In mi hängt und druff der Färber Nôch sei’ Giftbrüah in me keit,
Sott i dô dahinta bleiba Und verzürnt in Winkel stauh’, S Bläterle dött zema kleiba Und koi’ Tröpfle von mer lau’?
Bruadar, laß du deine Sorga, Ischt au heu’t a Reagatag, Scheint doch wieder moanamorga D Sonna über Busch und Hag.
Älles lôht se überwinda, Nu’ da Kopf äll oba trait! Glaubs, du weasch in kuzem finda, S Bächle hä der d Wôhret gsait.“